۱۳۹۲-۱۱-۰۸
ظاهرا” باب شده است که اکران فیلم های سه بعدی بخشی از جشنواره فیلم فجر باشد و تصمیم دبیر سی و دومین دوره نیز بر این است تا ۱۱ فیلم خارجی وارداتی ! در این جشنواره به صورت سه بعدی اکران شود.
۱۱ فیلمی که اسامی آنها نهایی شده و فیلم های قابل توجهی هستند.
Monsters university (2013) – دانشگاه هیولاها
The adventures of TinTin (2011) – ماجراهای تن تن
The hobbit: an unexpected journey (2012) – هابیت
Planes (2013) – هواپیماها
Pacific rim (2013) – حاشیه اقیانوس آرام
Wreck-it ralph (2012) – رالف خرابکار
Life of pi (2012) – زندگی پای
Jack the giant slayer (2013) – جک غول کش
Turbo (2013) – توربو
Percy Jackson: sea of monsters (2013) – دریای هیولاها
Man of steel (2013) – مرد پولادین
فارغ از اینکه این فیلم ها چه به صورت سه بعدی و چه به صورت عادی این روزها به راحتی در اختیار مردم بوده و شاید بارها نیز تماشا کرده اند، اسامی نشان می دهد که مسئولین جشنواره تلاش کرده اند که فیلم های جذاب و نامداری را برای این دوره انتخاب نمایند.
ولیکن این سوال بی پاسخ مانده که چرا دبیران جشنواره فیلم فجر تمایل دارند که این بخش در جشنواره وجود داشته باشد؟
بر همگان واضح است که فلسفه پیدایش سینمای سه بعدی ایجاد جذابیت در صنعت سینما و دستیابی به فروش بالا در گیشه و جذب بیشتر مخاطب بوده است.
البته این اتفاق می تواند در کشور ما هم رخ دهد اما زمانیکه با اکران جهانی یک فیلم مخاطب ایرانی نیز بتواند آن فیلم را هم زمان در سینمای داخل کشور با همان کیفیت استاندارد تماشا کند.
سئوال دیگری که می توان مطرح کرد این است، با عنایت به اینکه امروزه تکنولوژی و تجهیزات صوتی و تصویری به راحتی در دسترس مردم است واکثر مردم توان تهیه آن را در منازل خود دارند، فیلمی همچون زندگی پای که توانسته است به دلیل جوایز مهم و متعدد بین المللی مورد توجه مردم ایران نیز قرار بگیرد و حتا رسانه ملی را ترغیب به پخش آن نماید و نسخه سه بعدی (خانگی) آن نیز در دسترس مردم است، چه انگیزه ای می تواند کمک کند که مردم برای دیدن فیلم هایی از این جنس به سینمای جشنواره بیایند و موجب رونق جشنواره و گیشه شوند؟
نگاه خوش بینانه این است ، می آیند که یک فیلم سه بعدی با کیفیت بهتر و در ابعاد بزرگتر در سینما ببینند!!!
اما تجربه دوره های قبل نشان می دهد که متاسفانه فیلم ها فاقد کیفیت مطلوب بوده و معمولا این احساس را در بیننده ایجاد می کند که متولیان جشنواره فیلم های Blue-Ray یا همان نسخه های سه بعدی ویژه شبکه نمایش خانگی موجود در بازار را تبدیل به فرمت سینمایی کرده و به نام فیلم های سینمایی به نمایش می گذارند و این تغییر ابعاد تصویر کاملا بر روی پرده سینما محسوس است.
وجود این نکته در دوره گذشته موجب اعتراض مخاطب فهیم ایرانی شد تا آنجا که فیلم های اکران شده را سه بعدی ندانسته و معیار خود را آن فیلم های سه بعدی که در خانه دیده بودند قرار دادند. حال اگر در این دوره نیز این اتفاق صورت گیرد، تکرار این موضوع برای مهمترین جشنواره فیلم کشور عزیزمان نتیجه و ماحصل خوبی نخواهد داشت.
با توجه به مطالب فوق انتظار این بود که در سی و دومین جشنواره فیلم فجر شاهد حذف بخش اکران فیلم های سه بعدی از جشنواره باشیم. چرا که منطق حکم می کند وقتی شرایط تهیه نمودن حداقل یک نسخه اصلی (سینمایی) فیلم های سه بعدی فراهم نیست پس باید تا رسیدن به وضعیت مطلوب از اکران اینگونه فیلم ها پرهیز کنیم.
در سال ۹۰ که برای اولین بار فیلم های سه بعدی در کشور اکران شد وجود فیلمی همچون هوگو که یکی از فیلم های مطرح در اسکار بود، موجب رونق گیشه شد. به جز هوگو 4 فیلم دیگر نیز در جشنواره به عنوان فیلم های سه بعدی به نمایش در آمدند که فروش قابل قبولی برای 5 فیلم صورت گرفت. در سال ۹۰ بهای بلیط ۱۰۰.۰۰۰ ریال تعیین شده بود.
اما در سال ۹۱ با پخش ۱۷ فیلم آنچه که انتظار می رفت رخ نداد و جشنواره با افت بیش از ۳۰ درصدی در فروش مواجه شد. قیمت بلیط در این سال نیز ۱۰۰.۰۰۰ ریال تعیین شده بود.
در سال ۹۱ با توجه به اینکه تعداد فیلم بیشتری نسبت به سال قبل در نظر گرفته شده بود، کیفیت نامطلوب فیم ها و به واسطه نمایش برخی از آنها در شبکه های تلویزیونی و یا شبکه نمایش خانگی ریزش مخاطب در اکثر فیلم ها محسوس بود.
هر چند برخی از فیلم های امسال نیز از رسانه ملی ، شبکه های فارسی زبان ویژه کودکان و … پخش شده است اما باید منتظر نشست و دید که مخاطبان، این ۱۱ فیلم را چگونه ارزیابی خواهند کرد و آیا این فیلم ها می تواند به واسطه سه بعدی بودنشان فروش متفاوتی نسبت به دوره های قبل در گیشه ایجاد کنند.
